bir keresinde dedemle tartışmıştık candy yüzünden. anthony nin attan düşmesi, başına bela olan ikizler, rotanın değişmesi, sonra gemi yolculuğunda karşılaştığı gizemli çocuk, anthony yi unutması, sonra o çocukla ilk öpüşmeleri, hayatta kalmaya çalışması, başına gelen onlarca olumsuzluk......... bambaşka bir filmdi ya candy. her bölümü tuhaf, üzücü duygularla ama aynı zamanda bu melankoliden haz alarak izlerdim. şimdi bu yaşımda yeniden izlesem aynı duygularla izleyebilir miyim bilmiyorum ama çizgi film izleyebilmek çocukluğun en güzel nimetlerinden. şimdi hayal dünyam oldukça farklılaştı, belki de köreldim...